God came to me-ข้ามากับพระเจ้า : Merry Christmas at Shanghai

December 25, 2013 20.30น.

ย้อนกลับไปที่สนามบินนานาชาติผู่ตง ตอนที่รู้ว่าตัวเองตกเครื่อง ตอนนั้นรู้สึกชีวิตเคว้งคว้าง ไม่ปลอดภัย ไร้ญาติขาดมิตร มวลอากาศมันอึมๆ ครึมๆ
เหมือนเดินผ่านฉากหนังของหว่องกาไว เดินผ่านพระเอกไป ขณะที่พระเอกกำลังตัดสินใจว่าจะหนีนางเอกไปที่ไหนดีนะ ไปที่ไหนนะ ที่ไหนนะ ที่ไหนนะ นะ นะ ได้ยินเสียงพันธมิตรพากษ์ออกมาก้องกังวาล

กำหนดบินคือวันถัดไป ขณะนั้นเวลาท้องถิ่นประมาณ 20.30น. ต้องโทรไปบอกแม่ เพื่อขอเงิน บอกตรงๆ ตอนนั้นมีเงินติดตัวแค่ 30 ดอลลาร์ อย่างไรก็ไม่พอจ่ายค่าโรงแรมแน่นอน

เดินว่อนหาตู้โทรศัพท์ จะหายากไปไหน อาจจะเพราะเราไม่เคยมาที่นี่มาก่อน อะไรๆ ก็ดูไม่คุ้นชินไม่เสียหมด พอเจอตู้โทรศัพท์ตอนนั้นดีใจมาก แล้วก็เหมือนมีคนมากระชากเข้าป่าละเมาะข้างทาง "มันใช้ยังไงวะครับ!?" แล้วแบบไหนมันคือตู้แบบอินเตอร์เนชั่นแนล? ยืนอึ้ง คือจะภาษาจีนล้วนไปไหน ต้องแกะลายแทงจากรูปเพื่อจะดูว่ามันใช้งานยังไง สุดท้าย ต้องยอมแพ้ครับ มันสงวนตู้โทรศัพท์ไว้ให้คนในชาติมันเท่านั้น คือมึงสร้างเองเข้าใจกันเอง แกะลายแทงมาได้หนึ่งอย่างคือ ต้องใช้เงินหยวนเท่านั้น แล้วผมจะไปหาจากไหนครับพี่! เวลานี้ สักหยวนก็ไม่มี จะเอาดอลลาร์ไปแลกเคาน์เตอร์เงินก็ปิดหมดแล้ว แล้วว้อนท์โทรศัพท์มาก ต้องโทรไปหาแม่

จึงตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ บอกว่าต้องการใช้โทรศัพท์ เพื่อโทรกลับเมืองไทย นางลิ้มกิมฮวงที่สีหน้าไม่รับแขก มันพูดอังกฤษไม่ได้ กูพูดอังกฤษไม่ได้ กว่าจะทราบความว่า เราต้องเอาเงินหยวนมาจ่ายเท่านั้นถึงจะใช้โทรศัพท์ของสำนักงานออฟฟิศได้ อยากจะกรีดร้อง ฟูมฟาย คลุ้มคลั่ง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่นางลิ้มกิมฮวงก็ไม่สะทกสะท้าน ข้าพเจ้ายื่นดอลลาร์ให้แม่นาง แต่แม่นางส่ายหน้าพร้อมกับทำสีหน้าเบื่อหน่าย พูดยานๆ คำเดียว "โน โน"

โนของเมิงนี่คืออะไร โนไม่ให้ใช้โทรศัพท์ โนไม่พูดอังกฤษ หรือโนไม่เอาดอลลาร์ เมิงช่วยใบ้คำให้กูอีกนิดได้ไม๊ครับ! ขณะนั้นก็มีเจ้าหน้าที่สนามบินที่พอจะพูดภาษาอังกฤษได้ ก็เข้าไปถามแม่นางลิ้มกิมฮวง เหมือนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้อ้วนนี่มาโวยวายอะไร พอได้ความเจ้าหน้าที่ก็เลยชี้มาที่ดอลลาร์ แล้วพูดว่า exchange ชูสองนิ้ว อะไร 2 เหรียญเหรอ? โน เทวนตี้ ...เทวนตี้ คือตอนนั้นเหนื่อยมากๆ แล้ว เอาไงก็เอา ได้เงินหยวนมา 100 หยวน ให้ดอลลาร์ไป 20 ดอลลาร์ ขาดทุนร้อยนึง แต่ตอนนี้ช่างแม่งแล้วครับ รีบโทรหาแม่ แม่โดนแม่ด่าจนมึน แต่ตอนนั้นไม่รับรู้อะไรแล้ว วิญญาณออกจากร่างไปตั้งแต่ตอนแกะลายแทงที่ตู้โทรศัพท์แล้ว

นั่งๆ นอนๆ รอแม่โอนเงินมา ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีโรงแรมนี่หว่า เจออีกปัญหาละ คือคืนนี้จะไปนอนที่ไหน? ทันใดนั้นก็มีแม่นางอึ้งย้งเห็นไอ้อ้วนยืนทำหน้าโง่ๆ นางจึงรีบปรี่เข้ามาดุจสายลมพริ้วไหว นางคือพวกที่คอยต้อนแขกให้ไปใช้บริการโรงแรม สอบถามได้ความว่ามีรถรับส่งสนามบินกับโรงแรม และราคาไม่แพงประมาณ 900 บาท เลยตัดสินใจไปกับนาง นางพาไปส่งที่รถตู้ รถตู้ที่สภาพเหมือนรถตู้ขายกับข้าวบ้านเรา แค่เห็นก็รู้แล้วว่าชะตาชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

แต่เดี๋ยวก่อนฮะ พอถึงโรงแรมแล้วเกินคาดฮะ สภาพดีเกินคาด สะอาด กว้างขวาง แลดูปลอดภัย เช็คอินเสร็จเกือบห้าทุ่ม ยังไม่เลยวันคริสมาสต์สินะ บอก Merry Chistmas และ Happy Birthday พระเยซูในใจ หันไปเห็นน้องหมวยที่ต้องเข้ากะในค่ำคืนคริสมาสต์ที่ทุกคนต่างไปเฉลิมฉลองกัน เราเดินไปที่เคาน์เตอร์บอกกับนางเบาๆ ว่า "Merry Christmas" เรายิ้มให้กันแบบจริงใจที่สุดเท่าที่เราจะมีให้กันและกันได้ เป็นรอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นที่สุดในสภาวะเคว้งคว้าง และอุณหภูมิหนาวเย็นที่ 2 องศาเซลเซียสเช่นนี้

God came to me-ข้ามากับพระเจ้า : ตกเครื่องที่เซี่ยงไฮ้

อายจัง ถ้าจะบอกว่าตกเครื่องที่เซี่ยงไฮ้ 1 คืน ใครจะไปรู้น๊อว่า Transit เครื่องต้องเช็คอินใหม่ เพราะออกเป็นตั๋วสองใบ นี่ก็เลยเดินตะแล๊ดไปที่ Gate เล็งที่เหมาะ นอนลงอย่างสบายอกสบายใจ ตื่นขึ้นมาปุ๊บ อ๊า ตรงเวลาเป๊ะ!

ประตูปิด?! ปิดอะไร ยังไง ปิดไม่ให้คนมาต่อแถว หระ หรือว่าประตูเครื่องปิดแล้ว เฮ้ยเป็นไปไม่ได้น่านี่ไงมาตรงเวลาเด๊ะ

ประตูปิด ประตูปิด ประตูปิด ประตูปิด ประตูปิด ประตูปิด ประตูปิด ประตูปิด

คำนี้วิ้งเต็มหัว รีบแทรกอาอี๋ อาโป๋ อาม่า ไปหาเจ้าหน้าที่ มันพูดคำเดียว Sorry, door closed โครสสตตต พ่องมึง! มึงเห็นใช่ไหมกูนอนอยู่ตรงนี้ โกรธเลือดขึ้นหน้า (เอ็งนั่นแหละเสือกโง่เอง) และแล้วก็ได้ทำสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป คือ ลงไปนั่งกองกะพื้น ดิ้นพล่าน มึงเปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้นะ มึงเปิด ฮือ มึงเปิดปราาาาาาาาาาาตู๊!!

เจ้าหน้าที่ 4-5 คนมายืนล้อม มันทำหน้าสมเพชบอกว่าให้ลุกขึ้น นั่งตรงนี้ไม่มีประโยชน์ เราทำได้แค่เปลี่ยนตั๋วให้เป็นพรุ่งนี้

ข้าพเจ้า : ละ แล้ว แล้ว คืนนี้ข้าจะไปนอนที่ไหน?
ไอ้หมีควาย : ไม่รู้ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า เอ็งก็จัดการเอาเอง
ข้าพเจ้า : ไอ้แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ตังค์ติดตัวก็ไม่ค่อยมี โทรกลับบ้านหาแม่กับพ่อ จะร้องไห้ โดนด่าเป็นชุด แต่ตอนนั้นช็อควิญญาณได้ออกจากร่างไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แกล้งได้ยินไม่ถนัดแม่ว่าอะไร

สรุปต้องแบกกระเป๋าควายๆ 2 ใบ เป้อีก 3 ระเห็ดไปหารร.นอน ขอบคุณพระเจ้าที่ได้รร.ราคาไม่แพง อยู่ใกล้สนามบินผู่ตง เซี่ยงไฮ้ ตก 900 กว่าบาท มีรถรับส่งสนามบิน ก็เลยต้องจำใจนอน

แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกลางปี อธิษฐานกับพระเจ้าว่า "พระเจ้าปีนี้ขอให้ลูกได้คริสมาสต์ที่เซี่ยงไฮ้ด้วยเถิดดดดด นะพระเจ้านะ" ตัวเราลืมไปแล้วแต่พระเจ้าจำได้ ก็เลยจัดให้นอนเซี่ยงไฮ้ในคืนคริสมาสต์หนึ่งคืน เห็นไหมล่ะ พระเจ้ายิ่งใหญ่จริงๆ

จากการตกเครื่องและได้นอนค้างที่เซี่ยงไฮ้หนึ่งคืน ทำให้รู้ว่า

1.แอร์ไม่จำเป็นต้องสวย ใครที่คิดว่าตัวเองสวยหลบในมากๆ อายุเกินสามสิบปีขึ้นไป มาสมัครที่สายการบิน China Eastern ดู ความฝันของคุณยังมีหวัง
2.ที่เซี่ยงไฮ้สามารถตากผ้าข้างทางได้ แค่หาต้นไม้เหมาะๆ สองต้น ขึงเชือก ตากผ้าได้เลยตามอัธยาศรัย
3.ขับรถในเซี่ยงไฮ้ หากเจอเพื่อนหรือคนรู้จักกลางทาง สามารถจอดแวะรับได้เลย กลางสี่แยกก็ไม่มีปัญหา และหากคุณอยู่เลนส์ซ้ายสุดสามารถขับรถแทยง 30 องศาเพื่อไปเลนส์ขวาสุดได้ โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
4.family mart ดังกว่าเซเว่นอีเลฟเว่น มีทุกๆ 20 เมตร ภายในสนามบิน
5.เป็บซี่ก็มีน้ำเปล่าด้วยนะ
6.ที่ไทยมีนวมไว้ต่อยมวย ที่เซี่ยงไฮ้มีนวมไว้ขับรถมอเตอร์ไซค์ (กันหนาว)
7.คนที่นี่สูบบุหรี่จัดสมคำร่ำลือ ใครที่สูบบุหรี่และไม่อยากรู้สึกแปลกแยกจากสังคม แนะนำให้มาอยู่ที่นี่ คุณจะดูสมู้ทขึ้นมาทันที คนที่นี่สูบบุหรี่ทุกที่ ในรถ ในสนามบิน ข้างทาง ล็อบบี้ในรร. ห้องพัก ร้านอาหาร เรียกว่าเห็นยืนสูบตั้งแต่สาวยันแก่ แอร์ก็ไม่เว้น
8.มีเพิงขายผลไม้ข้างทางแบบเดียวกับบ้านเรา
9.ไม่ได้เข้าไปใน city center เลยไม่รู้ว่าไฮโซที่นี่เขาอยู่กันอย่างไร แต่เท่าที่เห็นมีความเหลื่อมล้ำทางสังคมสูง แต่ก็อยู่ด้วยกันได้อย่างกลมกลืน
10.โดยทั่วไปผู้คนมีน้ำใจอัธยาศรัยไมตรีดี ถือว่าเป็นเมืองที่มีเสน่ห์มากสำหรับข้าพเจ้า

I will be back "Shanghai"

God came to me-ข้ามากับพระเจ้า-December 25, 2013

December 25 , 2013 ·

จุดประสงค์ของการมาอเมริกาของข้าพเจ้าก็เพื่อมารับใช้พระเจ้าที่โบสถ์ในลอสแองเจลลิส ข้าพเจ้าเป็นคริสเตียนที่ออกจะแตกแถวสักหน่อย แต่ยืนยันว่ารักพระเจ้าสุดใจ พออาจารย์ที่คริสตจักรบอกว่ามีงานพันธกิจที่อเมริกา ใจข้าพเจ้าก็ปราถนาจะตามมาด้วยสุดใจ

นำเรื่องนี้ไปปรึกษาพ่อแม่ พ่อแม่สนับสนุนและบอกว่า ไม่ต้องกังวลอะไร "รับใช้พระเจ้าให้เต็มที่" และก็ออกเงินค่าเดินทางให้ ฐานะทางบ้านของข้าพเจ้าไม่ได้ร่ำรวยอะไร เงินค่าเดินทางที่พ่อแม่ให้มา ท่านต้องหาเงินจากหลายหนทางเพื่อส่งข้าพเจ้าไปภาระกิจครั้งนี้ให้ได้ ข้าพเจ้าซาบซึ้งในความรักความหวังดีของพ่อแม่สุดหัวใจ

การเตรียมตัวการเดินทางไปครั้ง ข้าพเจ้ามีเสื้อผ้าไม่มากนัก แต่สัมภาระใหญ่ยิ่งนักก็คือ "หนังสือ" ที่ข้าพเจ้าแทบจะขนไปเกือบหมดบ้าน ขาดไม่ได้จริงๆ ข้าพเจ้ายอมสละสิ่งของที่ต้องนำไปบางสิ่งบางอย่างเพียงเพื่อที่จะมีที่ว่างสำหรับหนังสือที่รัก ทั่นจะนึกภาพออกไหมว่าเยอะขนาดไหน ดูเอาละกันครับ

ข้ามากับพระเจ้า-December 24, 2013

December 24, 2013

วันนี้เป็นวันที่ต้องขึ้นเครื่องข้ามทวีป ข้ามน้ำข้ามทะเล ไปสู่ประเทศสุดแสนจะศิวิไลซ์ (ใครบอกวะ) สหรัฐอเมริกา ประเทศที่ใครๆ ก็อยากจะไปขุดทองแสวงหาชีวิตที่ดีกว่า แต่บอกไว้ตรงนี้เลยครับ "ใครว่าอยู่เมืองนอกสบาย" คำนี้คือเรื่องจริง

ก่อนอื่น ขอทุกท่านสละเวลาแก่เครื่องประทินผิวข้าพเจ้า 1 วินาที มาถึงด่านเพิ่งรู้ว่าพลาดแล้ว แม้จะผลิตภัณฑ์ตลาดแต่แพงมากสำหรับกู มีรึจะยอม วิชชี่นี่ถึงกับเทแป้งออกถ่ายเทของเหลว เซนกะเหลืออยู่หน่อยกูโปะแม่งเต็มหน้าตรงนั้นเลย เหลืออีกหน่อยประพรมทั่วร่างกาย ส่วนยาสีฟันช่างแม่งกูไม่แปรงก็ได้ อย่าเล่นตลกกะคนจนไม่งั้นมีมึ

ข้ามากับพระเจ้า

ครั้งหนึ่งเคยใช้ไปใช้ชีวิตกรรมกรที่อเมริกา แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาแค่สี่เดือน แต่ก็ได้ประสบการณ์มากมาย วันนี้นึกอยากนำเรื่องเหล่านั้นมาเล่าสู่กันฟังอีกครั้ง ตั้งแต่วีรกรรมการได้มาของวีซ่าสุดอัศจรรย์ ตกเครื่องเพราะความซื่อบื้อ และไอ้อ้วนที่โคตรโง่ภาษาอังกฤษกับการใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในลอสแองเจลลิส เรื่องราวการเอาตัวรอด ชีวิตที่ดิ้นรน ทั้งขำและมีน่ำตา หวังว่าทุกท่านจะติดตามอ่านกันนะครับ จะเพื่อบันเทิง ซ้ำเติม ฆ่าเวลา ข้าพเจ้าถือว่าเป็นเกียรติอย่างสูงครับทั่น